GLIWICKI TEATR TAŃCA

„Ping Pong” w wykonaniu Gliwickiego Teatru Tańca to poruszający spektakl, który za pomocą ruchu i choreografii opowiada o doświadczeniu kryzysu, zagubienia i próbie odnalezienia drogi po bolesnym upadku. To metaforyczna historia, w której taniec staje się językiem emocji, a sceniczne obrazy prowadzą widza przez świat pełen niepewności, ciszy i wewnętrznych zmagań.

„Ping Pong” to metaforyczna opowieść o próbie ratowania się po bolesnym upadku. Intensywnym, taneczno – ruchowym studium absolutnego zagubienia i pustki – stanów, które wdzierają się w życie, pozostawiając po sobie milczące pytania i brak odpowiedzi, opowiedziane przez formę z rodzaju baśniowości.

W minimalistycznej przestrzeni scena staje się lustrem wewnętrznych zmagań: bezsilności, izolacji, pragnienia ucieczki i desperackiego poszukiwania światła, ruch staje się językiem emocji, które trudno nazwać, a ciało – nośnikiem niewypowiedzianych historii. Spektakl porusza temat, o którym wciąż zbyt często się milczy – niewidocznego cierpienia, które dotyka coraz więcej osób. To nie tylko artystyczna wypowiedź, lecz także gest solidarności wobec tych, którzy każdego dnia zmagają się z własnym cieniem.

Pong dryfowała całą noc. Jej ciało niemal bezwładnie unosiło się na tafli wody. Podróżowała w gęstych czeluściach nieskończonych wód, kosmyki jej włosów i blade policzki, ledwie muskały cienkie pasma promieni słonecznych, przypominające, że gdzieś tam, kiedyś było światło. Rozumiała, że przed nią długa i niespokojna droga, jednak teraz odczuwała wyłącznie spokój.

To było

piękne

długie

ciche

mokre

miało słony smak, muskających jej skórę glonów.

Pustka. Wydrążenie. Nieme krzyki rozdzierające glebę. Przepaść. Długie spadanie. Walka. Wspinaczka po osuwającej się ścianie.

Pong jest gotowa podjąć każde działanie, żeby wydostać się z ciemnej otchłani. Z całych sił spróbuje znów coś poczuć. Stanie więc twarzą w twarz z cieniem przeszłości, choć wie, że Ping nie zamierza prędko odpuścić.